جاده
جاده
می خواند
اشتیاق را به سویت
میان رفتن و ماندن ،
مه
دلواپسی عاشقانه است.
یادت دلم را می تپد
گلم !
کجایی؟
باشی
دلخوشم به زیستن،
نباشی
می کشدم.
دلتنگی.
نیماخسروی
عکس: خانم فاطمه غزنوی
https://t.me/nimaphonix/11032
+ نوشته شده در ساعت توسط نیما خسروی
|
به تعبیر بسیاری از صاحب نظران هنر به جایگاه خالی یک حقیقت به گونه غمخوارانه اشاره دارد.پرنده نیست گویای همان جهان جاودانی و بدون خشونتی است که می توانست باشد اما نیست.و آرمان من و تو ،عزیزکم بازنمود این جهان است .تا ما همه این آرمان را بصورت یک درد مشترک -عشق مشترک - نداشته باشیم.هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.....